III i IV Runda Mistrzostw Polski oraz III i IV Runda Pucharu PZM w Rajdach Enduro - Brezno 5/6.05.2007

Kongo w Słowacji,

czyli Międzynarodowe Mistrzostwa Słowacji i Polski w Motocyklowych Rajdach Enduro.

Tym razem drogi enduro zaprowadziły nas do pięknej, mocno górzystej Słowacji. Działacze PZM uznali, że przynajmniej jedna z rund MP może się odbyć wraz z Mistrzostwami Słowacji. Pomysł dobry, w końcu rajdy w Słowacji cieszą się, chyba słusznie, opinią trudnych, a droga na miejsce zawodów zajmuje, mniej więcej, tyle samo czasu, co do Ustrzyk, gdzie jeździmy prawie w każdym sezonie. Mieliśmy, zatem nadzieję na ciekawy, górski rajd, i nie zawiedliśmy się, bo działo się bardzo dużo. Do Brezna przyjechaliśmy już w czwartek wieczorem, po to, aby w piątek mieć dość czasu na przejrzenie prób i zestrojenie motocykli ( baza rajdu znajdowała się na wysokości około 500 m npm). Pogoda była piękna, a w piątek rano przywitało nas wspaniałe słońce. Humory dopisywały, więc nawet te kilka kilometrów zrobione piechotą po próbach, nie starły nam uśmiechów z twarzy. Próba enduro była ulokowana tuż przy bazie rajdu. Prowadziła po stromym, zadrzewionym w znacznej części, stoku prawie na sam szczyt góry, gdzie w lasku i na łące było sporo zakrętów, mających zmiękczyć delikwenta, mającego po tym wszystkim, zjechać jeszcze na dół, gdzie był start i meta tej próby. Długa, momentami bardzo stroma, poprowadzona trawersami w lesie i na łąkach, wydała nam się dość trudna, nawet przy pięknej pogodzie. Druga próba - cross - ulokowana była bliżej miasta, na górzystej łące, gdzie prostych nie było wcale, tylko lewo, prawo i bardzo wąsko. Był przejazd przez wodę po mini mostku z bali, były też strome podjazdy i zjazdy. Ogólnie nic przerażającego, ale wiadomo było od razu, że na próbach trzeba się będzie uwijać. Motocykle zdawaliśmy razem ze Słowakami i Czechami, których przyjechało całkiem sporo. Dodatkowo, podczas tego rajdu, rozgrywana była klasyfikacja Pucharu MACEC. Zawodnicy polscy byli klasyfikowani według regulaminu SMF. Z ramienia PZM rajdu pilnowali panowie Leszek Gontarczyk i Marek Kopczyński. Sama baza rajdu była ulokowana z dala od miasta wokół niewykończonego jeszcze budynku, w którym zamiast biura zawodów umieszczono bar. Punkt obliczeniowy był ulokowany w przyczepie campingowej koło startu, a samo biuro mieściło się na stołach przy starcie, pod bezchmurnym, na razie, niebem. Na szczęście pogoda dopisała i deszcz nie zalał papierów. O trasie mieliśmy niewielkie pojęcie, bo mapka wydrukowana przez organizatora pokazywała jedną pętlę, o bliżej nieokreślonej długości ( w/g regulaminu - 35 km), z następującymi elementami:
Start - ciel (Enduro test)
1 Vyjazd
2 Cross - test
3 Kamenny prejazd
4 Vyjazd
5 Kamenny prejazd
6 Tunel
Proste i zrozumiałe, prawda? Nawet nieco monotonne. Niestety, rzeczywistość przeszła najśmielsze oczekiwania. Ale po kolei. W kolejce do zdawania motocykli większość zawodników mówiła, że prognozy pogody przewidują deszcz na sobotę i niedzielę, ale tak naprawdę mało, kto brał pod uwagę taką ewentualność, a na pewno nie organizator. Według regulaminu SMF ( Słowacka Motocyklowa Federacja) udział w zawodach mogły brać także motocykle crossowe i na ogumieniu crossowym, natomiast zawodnicy z Polski obowiązani byli, decyzją polskiego sędziego zawodów, p. Leszka Gontarczyka, startować na ogumieniu enduro. Nic w tym złego, w końcu na takim ogumieniu jeździmy wszystkie rajdy. Jednak porównać się do zawodników ze Słowacji czy Czech już nie można. Klocek na oponie crossowej ma 17 mm wysokości, a na oponie enduro tylko 13. Na suchym to jeszcze pół biedy, ale na mokrym, to już bardzo istotna różnica. Motocykle poszły, zatem do parku ( wydzielona taśmami część łąki), a my do pensjonatu Fantazja w Michalovej, kilka kilometrów za Breznem, gdzie mieliśmy bardzo dobre warunki noclegowe i wypoczynkowe. W nocy obudził mnie deszcz. No, pomyślałem, trochę wilgoci na ten kurz się przyda, zawody będą przyjemniejsze. I spałem dalej. Niestety deszcz nie przestał padać i kropił, z krótkimi przerwami, przez najbliższe dwa dni. Rano, gdy pojawiliśmy się na bazie rajdu, organizator przyjmował jeszcze motocykle do parku zamkniętego. Ludzi było ze dwa razy tyle, co wieczorem poprzedniego dnia. A deszcz ciągle padał... . Na depo pełne błoto. Mamy jechać dwie pętle w jednym okrążeniu. Jedną długą, jak na mapce, i drugą, znacznie krótszą, bo tylko 35 minutową. PKC tylko na bazie rajdu. Na obydwie pętle było około 2 godzin i trzeba było powtórzyć to 3 razy ( Weteran tylko 2). Jedyne, co mogę powiedzieć dobrego, to, że czas przejazdu dużej pętli był bardzo luźny i przy w miarę sprawnej jeździe można było przyjechać na PKC do 30 min wcześniej. Krótka pętla była znacznie ciaśniejsza - tylko kilka minut luzu. Na starcie pierwszego dnia stanęło 275 zawodników wszystkich klas. Ukończyło 183. Na starcie drugiego dnia pojawiło się 178 zawodników, a ukończyło drugi dzień 158. Zawodników z polską licencją A startowało tylko 19, a z licencją B - tylko 16.
Ja startowałem dopiero godzinę po pierwszych zawodnikach i było tak ślisko, że ledwo udało mi się wepchnąć motocykl na miejsce startu. Deszcz pada jak cholera, ale jedziemy. Do próby cross ( ok. 5 min) trasa była łatwa i na skrzyżowaniach stali funkcyjni pokazujący kierunek jazdy. U nas tylu funkcyjnych na trasie dawno nie widziałem. Przynajmniej nie zbłądzę, pomyślałem. Mimo, że przede mną przejechało próbę cross ok. 180 motocykli, była wciąż przejezdna, ale już bardzo śliska. Zmieniono także nieco jej konfigurację, o czym nie wiedzieliśmy. Odcięto stromy podjazd, i dobrze, ale część zawodników mocno się zdziwiła idąc otwartym gazem na skoczek, po którym był ten podjazd, a teraz były taśmy i skręt w lewo. Łukasz Kurowski mówił, że dał radę się wyratować i pojechał dalej, ale już Michał Łukasik, usiłując w powietrzu przełamać motocykl do nieoczekiwanego skrętu w lewo, stracił przyczepność na lądowaniu (glinka-masełko) i po wykręceniu pełnego piruetu, został wypluty z siedzenia jak pestka wiśni z drylownicy. Skończyło się na kilkudziesięciosekundowej stracie. Po wyjeździe z cross testu był taki malutki, śliski podjaździk, który niektórzy szturmowali kilka razy, a potem łąkami, już bardzo śliskimi, do lasku. Tam był strumyczek, ciasno wijący się po kamieniach, a przy brzegach gęsto rosnący las. Jechało się to dość długo, w błocie, w towarzystwie motocykli z przodu i z tyłu. Jechało, to w tym wypadku wielkie słowo - ot, przesuwało się motocyklem z jednej kamienistej dziury do drugiej. Kiedy już myślałem, że koniec tej męczarni, coś zablokowało sznur raiderów. Jeden z nich stanął przy wąskim wyjeździe i nie mógł ruszyć. Po kilku minutach przepchnął motocykl, a wtedy ukazał mi się widok stromej łąki, którą należało sforsować prosto z tych kamieni. Na stoku, w różnych pozycjach, stało bądź leżało kilku nieszczęśliwców, więc co było robić? Pojechałem możliwie najlepszym śladem, wiedząc, że jak stanę w połowie tego podjazdu, to już na tej śliskiej łące nie ruszę i będę musiał się wypychać. Tak też się stało, bo w enduro głowa, to początek i koniec. Jeżeli wierzysz, że dasz radę, to dajesz radę. Jeżeli jedziesz jak pies Chojrak ( znany bohater kreskówek), to spotykają cię wszystkie najgorsze niespodzianki, jakie sobie wymyśliłeś. Nie chodzi tutaj o zamknięcie oczu i otwarcie gazu - to prowadzi do przykrego i szybkiego zakończenia kariery. Chodzi o wiarę w swe umiejętności i serce do walki nawet na najtrudniejszych elementach. Oczywiście, przed wjazdem na kamienie, było mnóstwo śladów omijających ten odcinek i jadących prostą drogą przez łąkę na podjazd, który również można było łatwo ominąć. Tak się złożyło, że pierwszego dnia organizator nie przewidział żadnego PKP na trasie, ani nawet żadnego sędziego na motocyklu. Wszyscy, więc jeździli jak chcieli. Z prądem i pod prąd. Znaczna część zawodników omijała najtrudniejsze elementy, co było tym łatwiejsze, że oznakowanie trasy było nadzwyczaj kiepskie, a małe znaki pozwijały się na deszczu i były zupełnie niewidoczne. Już po pierwszym kółku wszyscy zorientowali się, że można praktycznie jeździć od próby do próby, bez żadnych negatywnych konsekwencji. Myślę, że wielu tak nie robiło, ale równie wielu tak właśnie zaliczyło pierwszy dzień. No cóż, tak źle oznaczonej i przypilnowanej trasy, nie widziałem już od lat. Jakość prób pogarszała się z kółka na kółko, a zerwanych taśm praktycznie nie odtwarzano. Powodowało to sporą frustrację zawodników, bo jak tu ścigać się na próbach, kiedy każdą z nich można było przyciąć bez żadnych konsekwencji. Najbardziej zdenerwowało to Łukasza Kurowskiego i Mateusza Bembenika, którzy zaproponowali innym, aby nie kończyć tego rajdu i pojechać do domu. No cóż, ze sportowego punktu widzenia, pierwszy dzień tego rajdu nie miał rzeczywiście najmniejszego sensu. W tym należy przyznać rację kolegom Kurowskiemu i Bembenikowi, ale jest i druga strona medalu. Zawodnicy jeżdżą dla klubów i mają wobec nich zobowiązania, więc nie mogą, ot tak sobie, rezygnować z udziału w zawodach. Część zawodników wydała spore kwoty, aby przyjechać na ten rajd, więc myśl o tym, aby zbojkotować zawody, nie była im w smak. Ten punkt widzenia należy również zrozumieć. Tak, więc koledzy: Kurowski i Bembenik pojechali do domu, nie kończąc pierwszego dnia, a wszyscy inni jechali dalej. Trochę szkoda, bo szczególnie Qurak radził sobie doskonale na takich śliskich próbach. Wszak u nas jest uznanym mistrzem jazdy po masełku. No cóż, to dorośli ludzie i mają prawo do własnego zdania. Oczywiście działacze PZM nie mogli wiedzieć, że organizator - Belko Moto Team z Brezna - nie poradzi sobie z organizacją tych zawodów, dlatego trudno mieć do nich o to pretensję. Mogli mieć nadzieję, że będzie to ciekawy, trudny, górski rajd i taki mógł być, bo warunki terenowe były fantastyczne. No cóż, nie tylko u nas można schrzanić organizację zawodów, chociaż start prawie 300 zawodników był, jest i będzie zawsze wielkim wyzwaniem dla organizatora. Niezależnie od tego, z jakiego kraju pochodzi. No, ale żeby na trasie nie było żadnego PKP? Żadnego lotnego sędziego? Żeby nie skonfigurować inaczej prób, gdy było wiadomo, że będzie lało? Mało tego. Żeby na próbach nie było funkcyjnych do odtwarzania trasy lub zapisywania skróciarzy? Jednym słowem chłopaki z Belko Moto Team, nie popisali się myśleniem. Mam nadzieję, że chociaż na motorkach szybko jeżdżą.
Tak czy inaczej, po fali protestów, aferek i innych akcji, jakie przetoczyły się przez depo pierwszego dnia, zmieniono na drugi dzień sporo rzeczy. Mianowicie, zrezygnowano całkowicie z próby cross ( była nieprzejezdna już od trzeciego koła pierwszego dnia), poprawiono nieco oznakowanie trasy, postawiono dwa PKP, po jednym na każdej pętli. Na trasie pojawili się sędziowie, którzy skrzętnie zapisywali i dyskwalifikowali nieco mniej sprawnych skróciarzy. Specjaliści w tym fachu i tak dawali sobie radę. Wiem, bo widziałem na własne oczy. Zmieniono też konfigurację próby enduro, którą znacznie skrócono, tak, aby w tych fatalnych warunkach można było się trochę pościgać. Na próbie byli też funkcyjni i odtwarzali trasę. Zatem, wyniki drugiego dnia były już bardziej miarodajne, jeżeli założymy, że wszyscy zawodnicy jeździli całą trasę, a tak do końca nie było.